کاشکی من چند نفر بودم تا بهتر از موقعیتهام استفاده کنم

راستی من بچه شیرازم ولی بخاطر طرح مترو همه جاش قاطی کردم

یه سری با خوم و خوش وکوکی کوچیکوم رفتیم نرگه اولی هداک با چرخه هامون ، چرخه هامون قلف زدیم و سی کوکام گفتم ویسک اینجا مواظب باش بچه های جفره نیان بدزنشون کوکام هم گفت خا و ما رفتیم سر نرگه خیط انداختیم، تا آمدم خیط و قلابم بکشم بالا گیر کرد به گسار و ضد حال زد گفتم خو حالا خشن یه مرتبی دیدم رفیق غوص کرد تو دریا که درش بیاره از او طرف هم کوکام آمد سیمون گفت بیو که هی چرختون میبرن سیش گفتم خو می تو سر خر هسی گفت مو فقط آمدم بگم ،مو هم دلم خش که قفل زدمشون گفتم خو برو تا مو هم بیام قفلا باز کنیم و بچکیم که کوکا گفت قفل هم شکوندن ( حالا قفل و زنجیل چنن از ئی قفلهای ۸۸۸ یا ۵۵۵ پنجاه تمنیا بیدا) از او طرف هم رفیقم هی میگفت نه مو ول کنینا و از این حرفها.

رفتم بالا دیدم چرخه ها نیسشون و یه مشتی بچه تو دریا دارن با چرخه شنو میکنن خوب که سیل کردم دیدم چرخه های خومونن رفتم سی  یکیشون گفتم چرخم بده میخوام برم خونه گفت بچه چه محله ای هسی مو هم با خوم فکر کردم که اگه بگم شکری خو میگن اینا هم خوشون شرهسن و هم میزننم هم چرخه بی چرخه و گفتم بچه سنگی هسوم که سوسول هسن که یکیش پرید گفت بچه ها بگیرینشون که اینا خوشون هسن بچهای سنگی که او دفعه ئی مشقل مو دزدیدن سی خوم گفتم ای خدا چه گوهی خوردما و سر دوچرخه ها کج کردن که برن سی دریا که یکی از بچه گتای محلشون آمد و دوچرخه ها ازشون گرفت و داد سیما مو هم دوچرخه کوکام دادم دسش و گفتم برو سر فلکه تا ما هم بیایم.

رفیقم دیدم که هی میدوه که بیا سی چرخش و چرخش دادمش و گفتم بچک تا بریم گفت ویس تا برم خیط و قلابا و دمپیم بیارم، سیش گفتم بیو وردا بیرم تا رمتی کتک نزدنمونا و همی که از نرگه  آمدیم در دیدوم یکی از بچه هاشون امده اونجا خوش تنها و مو هم نامردی نکردما سی رفیقم گفتم تو برو سرفلکه چرخم هم ببر تا مو بیام و رمتی سی بچی کو زدم و در رفتم و تا یک ماه هم نرفتیم نرگه .

نمیزارم چهار تا بچه بالسونی که نه معلومه از چه زیر گلی آمدن، اینجا دور بردارن

تا حالا ندیده بودم یه نفر تو یه روز اینقدر دروغ بده

ای بواااااااااااا

زمان: جمعه ۱۸ تیرماه ۱۳۸۹ – ساعت ۱۸:۳۰
مکان: بوشهر – اداره کل تبلیغات اسلامی بوشهر – سالن شهید آوینی

افتادم. اولین بار سه یا چهار ماه اونجا زندگی کردم بچه بودم تا اون موقع ساختمون به این بلندی ندیده بودم این همه

سردی و بی خیال از کنارت رد شدن رو احساس نکرده بودم تا اون موقع سوار اتوبوس خط واحد نشده بودم تا حالا

خونه قدیمی و کوچه های که طاق و زیر گذر داشته باشه ندیده بودم کلا این نوع آجر و معماری رو ندیده بودم

زیر زمینهای تاریک که گارگاه جعبه ساری و تولید کفش و از این گاری ها که اونجا هی خالی و پر رد میشدند خیلی

میترسیدم. یه خونه بزرگ و دو طبقه که تو حیاطش یه درخت توت بزرگ داشت و چند تا خانواده داخل این خونه

زندگی میکردن و خیلی سرد بودن.

یه بار دیگش با دو نفر رفتم که زندگی مشترک تو چیشام سیاه کردن و همش دعوا بود جالب هم این بود که خودشون

لذت میبردن و بار بعدی هنوز تلخ تر از قبلیها بود اون پاییز سرد و قدم زدن زیر برگریزان و پا گذاشتن روی برگهای

زرد و اون هتل نخش اون بازار بزرگ غمگین اون تماسهای تلفنی لعنتی و بدتر از همه اون بوسه های تلخ و

تاریک. هیچ وقت از تهرون خوشم نیومد هر وقت هم میخوام برم سفر سعی میکنم داخلش رد نشم فقط اگه مجبور بشم.

خانه وبلاگ نویسان کولاک کرده یه سر بزنید

هر چی که خوردم از ضعیفها خوردم نه از قویها

مثه کوه استوار ایستاده ام  و تا آخرش میرم تا جایی که میشه

تجارت خیلی بی رحمه

استادهای خوبی داشتم مثل :

استاد جمشید اسکندری

دکتر پاسالار زاده

دکتر پرهیزکار

پنجشنبه مثه بچه درس خونها میخوام برم ارشد امتحان بدم

خدا کنه که بسکوتش با کیفیت باشه

امتحان

صبح ساعت ۹ و نیم حرکت کردم و ساعت ۲ و ربع کم رسیدم آبادان

خوشبختانه هیچ جریمه نشدم فقط تنها صحنه بدی که بود یه ماشین سنگین نرسیده به شادگان روبروم افتاد زیر پل تو آب وقتی رفتم بالا سرش دیدم یه نفر تو آب داره شنا میکنه و عربی یه چیزائی میگفت دیدم سالم مزاحم شناش نشدم

دانشگاه رو که پیدا کردم از ماشین پیاده که شدم یکی داد زد حامدو بیو اینجا

رفتم دیدم انگار که نه انگار آمدم آبادان تمام عالیشهر اونجا بودن دلم خوش که زدم جایی که کسی نمیاد

وقتی خواستیم بریم سر جلسه تو یه چادر ردمون کردن و همه جامون دنبال موبایل گشتن حتی اونجا

یه کم بالاتر به نایلون بهم دادن منم گفتم بخدا مو نه استرس دارم و نه دل درد والا بالا نمیارم و نمیخوام که یارو زد زیر خنده و یکی دیگشون با لهجه گفت کا بگی واسه اینایه

دیدم آب معدنی و کیک و آبمیوه است گفتم وی کا دمت گرم خو از آخر بگو

… بخدا خیلی پشیمونم

حیف از آن روزها که من با خشم

به تو چون دشمن نظر کردم

پوچ پنداشتم فریب ترا

ز تو ماندم، تو را هدر کردم

سی دریا سی غروبش
گرد و خاک و تش بادش
بو گند موی سهکش
بوی جوب و او غویلش
صدای قطار و متروش
بوا بوای مجلسیاشن
چاه نفت و کپسول گازش
کارگر و مهندس بومیش
لنگ و لقد اجنوی نی
بالسونیا و دهاتیاشن

بچه بیو پوئین رفتی بالا اوپیچک میکنی که چه یادت بره چی بنویسی درباره بوشهر چنن دیگه
والا با ئی نوناشون چیش

روز بوشهرن نه